അതിബുദ്ധിമാനായ കഴുത

ഒരു വിഷയം മാത്രം എന്‍റെ വരികളില്‍ നിറയുന്നുവോ ?
എന്തേ എന്ന് പലവട്ടം ഞാന്‍ എന്നോട്  ചോദിച്ചു !
ഞാന്‍ വളര്‍ന്നില്ലെന്നും ,എന്‍റെ ചിന്തകള്‍ തളയ്ക്കപ്പെട്ട
തലതെറിക്കപ്പെട്ട, തലതിരിക്കപ്പെട്ട ചിന്തകള്‍ അതുമാത്രമെന്നും !

നഷ്ടത്തിന്റെ നഷ്ടബോധത്തിന്റെ ഊഞ്ഞാലിനെ
അത്രമാത്രം സ്നേഹിക്കുന്നുവോ ഞാന്‍ !!
ഒരു പക്ഷെ നേട്ടങ്ങള്‍ എന്തെന്നറിയാത്തത്‌ കൊണ്ടാകാം
പ്രണയം ഇന്നും എനിക്കൊരു സമാനതകളില്ലാത്ത സമസ്യ !

പഞ്ഞിക്കെട്ടിന്റെ മൃദുലമാം മനസുമായി ,
സ്നേഹത്തിന്റെ, പ്രണയത്തിന്റെ
പുഴ മുറിയെ കടക്കാനൊരുങ്ങിയ
പാവം അതിബുദ്ധിമാനായ കഴുത ഞാന്‍ !!

ഒരു രക്തസാക്ഷി

ഇന്നലെ ഞാന്‍ ഉറങ്ങാതിരുന്നെഴുതിയ വരികള്‍ക്ക്
മദ്യത്തിന്റെ വിയര്‍പ്പിന്റെ വിരഹത്തിന്റെ വിഷാദത്തിന്റെ മണം
എന്‍റെ കഥ പറയാതെ പറയുന്നവ,
ഞാന്‍ പറയാതെ പോകുമായിരുന്നവ   !

ഞാന്‍ അറിയാത്ത ലോകം എന്നെ അറിയാത്ത ലോകം
ഇനിയും മനസിലാകാത്ത സമസ്യകള്‍ സ്നേഹം, പ്രണയം ..

പ്രണയം എനിക്ക് തിരികെ നല്‍കിയ  വളപ്പൊട്ടുകള്‍ ഞാന്‍
സൂക്ഷിച്ച ഹൃദയത്തില്നിന്നും ചോര്നോലിക്കുന്ന ചുടു  രക്തം ;
ഞാന്‍ കാണ്‍കെ എന്നില്‍ നിന്നും അകലുന്ന ജീവന്‍ !
സ്നേഹത്തിനായ് അങ്ങനെ ആരുമറിയാതെ ഒരു രക്ത'സാക്ഷി '!!

എന്‍റെ പ്രണയം എന്നോട് മന്ത്രിച്ചത് ...

പറയാതെ പോകുന്നു എന്നറിഞ്ഞിട്ടും
എന്‍റെ പ്രണയം എന്നോട് മന്ത്രിച്ചത് ..
നീ അവളോട്‌ പറയരുത് എന്നായിരുന്നു
പക്ഷെ ഞാന്‍ ...
ഒരു പക്ഷെ ആ പ്രണയത്തിന്റെ മരണവും
അവിടെ തുടങ്ങിയോ ..അറിയില്ല ...
ഇന്നവളെനിക്ക് സ്നേഹിതരില്‍ ഒരാള്‍ മാത്രം !!
നഷ്ടം പ്രണയത്തിനു ,എനിക്ക് , അവള്‍ക്കു ...!

ഓര്‍മ്മച്ചെപ്പ്

എന്‍റെ മനസ്സിലെ ഓര്‍മ്മചെപ്പിലേക്ക്
ഓടി കയറുന്നവരോട് ...
ആ ഓര്‍മച്ചെപ്പില്‍  ചിതലുണ്ട് !
ചിലതിനെ മാത്രം അരിച്ചുകളയും ചിതല്‍ ,
ചിലതില്‍ ചിലപ്പോള്‍ എന്നിലെ നീയോ
നിന്നിലെ ഞാനോ ആകാം..
ചിതലരിക്കാത്ത ചില ഓര്‍മ്മകള്‍
എനിക്ക് ചിതയോരുക്കും മുമ്പേ
നാളെ , നമ്മള്‍ കണ്ടുമുട്ടിയെന്നിരിക്കാം ,
ആള്‍ക്കൂടങ്ങളില്‍ തിരിച്ചറിയാതെ..

~~~നീരുറവകള്‍ ~~~

എഴുത്തെന്ന എന്നിലെ നീരുറവകള്‍
ഒരു പക്ഷെ നാളെ വറ്റിയെക്കാം ..
ഇതെന്റെ അവസാന കവിതയായേക്കാം..

ഈ മുകളിലെ വരികള്‍ വായിച്ചു
ഹോ രക്ഷപ്പെട്ടെന്ന് നിങ്ങളില്‍ ചിലര്‍ !

എഴുതാനായി എഴുതി തുടങ്ങിയതല്ല ഞാന്‍
ഒരു അണയാത്ത ജലധാര എന്നില്‍
ഉറങ്ങികിടന്നിരുന്നെനു  അതിനര്‍ത്ഥം ഇല്ല !
പറയാതെ പോകും വിങ്ങലുകളില്‍
ഉരുള്‍പൊട്ടയതില്‍ സൃഷ്ടി ..എന്‍റെ നീരുറവകള്‍ !

പരുക്കന്‍ , വിനാശകാരി ; പക്ഷെ അവ രക്ഷിച്ചെടുത്ത
ഈ കുന്നിനിയും ബാക്കിയുണ്ട് , ഇനിയും ബാല്യമുണ്ട് !

അക്ഷരങ്ങളുടെ രക്ഷ

ഇന്നലെ അക്ഷരങ്ങളുടെ കൂട്ടുകരനായിരുന്നില്ല ഞാന്‍
ഇന്നെന്നെ തനിച്ചാക്കി  അവര്‍ അകന്നപ്പോള്‍ ,അല്ല
എന്നിലേക്ക് മാത്രം നടന്നു ഞാന്‍ സ്വയം അകന്നതോ ?
ഒന്നിനും കൊള്ളതവന്റെ കൊട്ടാരത്തിലെ രാജാവാകാന്‍ !

ഇന്നലെ കണ്പ്പാര്‍ക്കാത്ത  അക്ഷരങ്ങളുടെ സാമ്രാജ്യം
ഇന്നെന്റെ സ്വന്തം , എന്‍റെ സ്മാരകത്തില്‍ അവ മാത്രം
എന്‍റെ ഇരുളടഞ്ഞ ജീവിതം , നാളെ ഈ വരികളിലൂടെ
ഇന്നലെ എനിക്ക്  പ്രിയപ്പെട്ടവര്‍ എന്നെ അറിയട്ടെ ..

ആരോടും  പറയാതെ  അവരില്‍നിന്നും അകന്നത്
എന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക് ചിരകുമുളച്ചപ്പോളല്ല !
ചിറകുകളുമായ് അവ  എന്നില്‍ നിന്നും  പറന്നകന്നപ്പോളാണ്
ഇന്നു ഈ സ്വപ്നശൂന്യന്‍ സ്വയം സൃഷ്‌ടിച്ച തടവറയില്‍ ..

അക്ഷരങ്ങള്‍ മാത്രമാണിന്നെന്റെ  കൂട്ട്, ഇങ്ങോട്ടൊന്നും മിണ്ടാത്തവ
എന്‍റെ ഹൃദയസ്പന്ദനങ്ങള്‍ പേറി ഒഴുകുന്ന നദികളീ വരികള്‍
ശാന്തതയുടെ താഴ്വരകളിലെക്കൊഴുകിയെത്തും വരെ
രൌദ്രതാളത്തിലോഴുകും ഞാന്‍ ആലിച്ചു കളയുന്നത്
എന്നെ സ്നേഹിച്ചവരുടെ സ്നേഹവും പ്രതീക്ഷയും !

നാളെ പ്രതീക്ഷയുടെ സമതലങ്ങളില്‍  എന്നിലേക്ക്‌ അണയുന്ന നദിയുടെ
സൌമ്യതാളത്തില്‍ സംഗമത്തിന്റെ നിര്‍വൃതിയില്‍ ഞാന്‍ ഒരു മഹാനദി !
അന്നെന്നില്‍ നിന്നും അടിയുന്ന സ്നേഹത്തില്‍ മണല്‍തരികളില്‍
ഒരു ഭൂമി സ്വപ്നഭൂമി പിറന്നേക്കം, അവിടെ ഞാന്‍ വിരുന്നൊരുക്കാം ..

മറവി

മറവിയുടെ അനന്തസാഗരത്തിലേക്ക്
ചെറുതോണിയില്‍ ഞാന്‍ അകലവേ
ആരും പിന്‍വിളി വിളിക്കാതെ ..
ചൂണ്ട എടുക്കാന്‍ ഞാന്‍ മറന്നതല്ല

സ്വയം ഇരുട്ടായ് ഇരുട്ടിലലിയാന്‍
റാന്തലും മനപൂര്‍വം മറന്നു ..
മറന്നു  മറന്നു  മരണത്തിന്റെ ചക്രവാളത്തിലേക്ക്
മടക്കം , സ്വയം മറന്നതിലൂടെ ഒടുക്കം !